با اينكه هوا خیلی عالی بود -  و آسمان آبی با درخشش درشت نورانی و طلایی که مانندشراب سفید بر باغ ملی پخش شده بود-دوشیزه بریل خوشحال بود که توانسته بود تصمیمش را در مورد پوست خزش بگیرد. هوا صاف بود، اما با دهان باز میشد خنکای لطيفي ‌را حس کرد، مثل خنکای لیوان آب یخ قبل از اینکه جرعه ای از آن خورده شود، و گاهي برگی سرگردان در هوا پائين مي امد، از یک جایی، از آسمان. دوشیزه بریل با دستان لطيفش خزش  را لمس کرد. چه زيبا! لمس دوباره آن خیلی لذت بخش بود. بعد از ظهر همان روز از جعبه  بيرون آورده بود، ماده بید کش را از آن تکانده بود، ماهوت پاک کن به ان زده بود و باز به چشمان کوچک و کم فروغش زندگی بخشیده بود. چشمان کوچک محزون گفتند:"چه بر سرم آمده بود؟" اوه! چه لذت بخش  بود که دوباره از بستر پرقوی قرمز  او را مي ديدند. اما بینی اش، که از چیز سیاهی ساخته شده بود، اصلاً سر جای خودش سفت نبود. حتما يك جوري بهش ضربه خورده بود. اشكالي ندارد! یک مقدار موم آب بندی مشکی، وقتي موقعش باشد، موقعي  که خیلی به ان احتياج باشد.....شیطون کوچولو! درسته، واقعا در موردش همین جور فكر ميكرد . شیطون کوچولویی که دم خودش را درست در کنار گوش چپ او گاز میگرفت. خوب بود قبلا هم آن را درآورده بود وروی دامنش نوازش کرده بود. در دست ها و بازویش احساس خارش کرد و با خود فکر کرد به خاطر راه رفتن است. وقتی که تنفس ميكرد احساسي سبک و غمگین – نه! نه دقیقا محزون!-  به نظر مي رسيد که چیز لطیفی روی سینه اش راه ميرود.

همان روز,بعد از ظهر عده زيادي بیرون بودند، خیلی بیشتر از یکشنبه پيش. و گروه نوازندگان پر انرژي تر و بلند آواتر به نظر میرسیدند. علتش هم این بود که «فصل جديد» شروع  شده بود. چون گروه نوازندگان در طول سال هر یکشنبه برنامه داشت، اما هیچ وقت غير از فصل اینطور نبود. مانند کسی که فقط براي خانواده خودش ساز ميزند. اگر هیچ غریبه ای نخواهد، زياد مهم نيست که چطور بنوازد. کتی که رهبر ارکستر بودلباسش نو نبود ؟ حتما نو بود.او کف کفش خودش را به زمین کشید و مثل خروسی که ميخواهد بخواند دست هایش را باز كرد، و نوازندگان که زیر کلاه فرنگی كه رنگش سبز بودنشسته بودند, لپ های خود را باد کردند و نگاهشان به نتهاي موسيقي خيره شد. صدای چيزي مثل فلوت با صدائي بلند پخش شد، خیلی قشنگ! حلقه ي کوچکی از قطعات شفاف. او مطمئن بود که تکرار میشود. همین طور هم شد. سرش را بلند کرد و خنديد

تنها دو نفر با او بر روي نيمكت نشسته بودند: پیر مرد كهنسال و ريز نقشي با کت مخمليش که دست هایش را به دور عصاي خراطي شده اش گره كرده بود، و پیرزن چاقی که راست نشسته بود و با يك پيشبند گلدوزي شده داشت بافتني ميبافت.. آن‌ها حرف نميزدند و این كار  دوشیزه بریل را که همیشه اشتياق به شنيدن و گفتگو داشت را ناراحت ميكرد .با خود فکر کرد که چه مهارتی پیدا کرده درمورد اينكه وانمود کند که گوش نمیدهد و در مدت یک دقیقه که مردم در کنارش صحبت می‌کنند در زندگی آن‌ها شریک شود.

از كنار چشمش نگاهی به زوج كهنسال انداخت. احتمالا به زودی انجا را ترك ميكردند. یکشنبه گذشته هم به گوارائي همیشه نبود. مردی كه اهل انگليس بودو كلاه پاناماي ترسناكي سرش بود و همسر او  با چکمه دکمه دار. همه وقتي كه بودند  حرف خانمش این بود که  عینک لازم دارد، اما هیچ عینکی را انتخاب نميكرد. مطمئنا همه  ي عينكها شکستنی بودند و هیچ  كدام از انها درست سر جایش قرار نمی‌گرفت. و مردخيلي صبور بود. هر چیزی را که به خاطرش ميرسيد به خانمش پیشنهاد کرد- قاب طلایی، مدلی که به دور گوش پيچيده ميشد، لایه نرمی‌که در پل عینک تهيه شده باشد. نه! خانم با هيچ چيز راضي نميشد. "عینک از بيني ام پائين مي ايد!" دوشیزه بریل ميخواست از روي عصبانيت حرفي به خانم بزند .

زوج سالخورده  بر روي نيمكتشان نشسته بودند و هنوزهم مثل مجسمه بي حركت بودند. اما مهم نبود، برای تماشا کردن همیشه عده زيادي هستند. جلو باغچه گل کاری شده و تيم موسیقی، مردم دوتا دوتا و گروه گروه به این طرف و انطرف ميرفتند. می‌ایستادند تا باهم حرف بزنند، حال و احوال کنند یا از فقيري که سینی خودش را به نرده ها وصل کرده بود دسته ای گل بخرند. در بين آن‌ها بچه های کوچک ، پسر بچه ها با پاپیون های بزرگ سفید رنگ  كه زير چانه هايشان قرار داشت و دختر بچه ها،  باعروسک های کوچک فرانسوی، ولباس هایي كه جنسشان  توری و مخملی بود خندان می‌دویدند. و گاهی کوچولوئي شيطون  كه از زیر درختها به بیرون تكون تكون می‌خورد، می‌ایستاد و  با تعجب نگاه می‌کرد تا  اينكه يكدفعه محكم زمين ميخورد.و مادر بچه كه هيكل ريزي داشت با قدمهاي بزرگ مانند مرغي  جوان با اوقات تلخی وشتاب به کمکش ميرفت. بقیه مردم روی نیمکتها و صندلی هائي كه رنگشان سبز بود نشسته بودند، اما همان كساني بودند که تقریبا هر یکشنبه آنجا بودند. و دوشیزه بریل اغلب متوجه چیزهای جالبی در مورد بيشتر كساني كه انجا بودندميشد. همه ي انها ،عجيب, ساکت و تقریبا همه سالخورده بودند و جوري نگاه میکردند که انگار جائي نرفتند و مدتي در اتاق های کوچک و تاریک  زنداني بودند یا حتی – از داخل گنجه ها- بیرون آمده اند.

پشت کلاه فرنگی، درخت های باریکي  با برگ های زرد که رو  به پایین آویزان بودند و از بين انها خط دریا مشخص بود، و خيلي ان طرفتر آن ها آسمان آبی رنگ و ابرهایی با رگه های طلایی قرار داشت.

گروه نوازندگان مینواختند: صدائي مثل تام تام تام تادالام! تادالام! تام تیدی یام تام تا!

دو دختر جوان كه لباسشان قرمز رنگ بود از یک طرف و دو نفر  سرباز جوان كه لباسشان ابي رنگ بود از طرفي  دیگر، به هم رسیدند. با هم خنديدند و دست همديگر را گرفتند و از انجا  دور شدند.

دو زن روستا نشين با کلاهها ئی  كه حصیری و بامزه بود، كنار  الاغ هایشان كه دودي رنگ بودند ، با قدم  های سنگین از انجا رد شدند. راهبه كليسا با رنگي پريده و ناراحتي با عجله از انجا گذشت.

زن  كه زیبا بود رسید و دسته گلي از بنفشه كه در دستش بود از دستانش بر زمين افتاد,پسر کوچکی دنبال زن دوید تا بنفشه ها را به او بدهد، اما زن زیبا آن‌ها را از پسر  گرفت و گويا كه ان گلها زهرآلود باشند، به دور انداختشان. حیف! دوشیزه بریل نميدانست که کار خوبی بود یا نه. در همين موقع خانمي با کلاه ي كه لبه نداشت  از خزقاقم و آقایی كه لباسش خاكستري رنگ بود درست جلوي دوشيزه بريل  به هم رسیدند. مرد، قد بلند و جدی و باوقار بود و خانم كه كلاه بي لبه به سر داشت قاقم را موقعي خریده بود که موهایش به رنگ  بور بودند. حالا دیگر همه چیزخانم : کلاه، مو، چهره و حتی چشمانش به همان رنگ ناچيز و كهنه قاقمی‌بودند، و دستش را که با دستکشش كه تمیزبود بالا آورد و به لبهايش مالید، پنجه ای كوچك و زردمانندي بود. و چقدر هم از دیدن مرد خوشحال و شاد شد. قبلا به فكرش رسيده بود كه در آن بعد از ظهر به ملاقات همديگر ميروند. از نقاطي  که رفته بود تعریف کرد – اینجا، آنجا، تا کنار دریا، همه جا. آیا مرد هم موافق  حرفهاي خانم بود که روز دلپذیری است یا نه؟ و آیا اشتياق داشت يا كه....؟ اما مرد سرش را براي تائيد حرفهاي خانم  تکان داد، سیگاری روشن کرد و دودي كه از دهانش بيرون مي امد را روي صورت خانم فوت كرد و با وجود اينكه زن هنوز داشت حرفش را ميزد و میخندید، کبریتش را دور انداخت و رفت .حالا کلاه  قاقمی‌تنها بود؛ بر لبانش لبخندي دلپذير تر از هميشه نقش بست.. اما انگار که حتی گروه نوازندگان هم احساس او را درک می‌کرد و ملایم تر و مهربانانه مینواختند. طبل داشت پشت سر هم این طور میزد: " سنگ دل! سنگ دل!". حالا زن چه به سرش ميامد؟ بعد ازآن چه می‌شد؟ دوشیزه بریل دراین افكار بود، که خانم کلاه قاقمی‌برگشت و دستش را بالا برد و انگار که درست در آن طرف کس خیلی بهتري را دیده باشد ، به سرعت دور شد. گروه نوازندگان دوباره آهنگ را عوض كردو تندتر و شادتر از همیشه نواخت. زن و شوهر سالخورده از  روي نیمکت دوشیزه بریل بلند شدند و قدم زنان رفتند. پیرمرد جلف و خنده داري  با ریش تنک و بلند چنان هماهنگ با موسیقی پاهايش را تكان ميداد و می‌رفت که نزدیک بود با چهار دختری که كنار هم تنگ راه ميرفتند  برخورد کند. 

لطفا برای دیدن بقیه ترجمه به ادامه مطلب بروید.........